Tess online

Welk nieuws in Zutphen?

Hoe krijg je een vriendin. Voor we hiermee aan de slag gaan, eerst een aantal randvoorwaarden. De vraag die jij jezelf daarvoor moet stellen is de volgende. Wil jij EEN. Of ben je op zoek naar een eye-candy die er goed uitziet om je arm? Het is belangrijker dat uw redenen nobel zijn. De juiste motivatie hebben bij het vinden van een. Wanneer je dan een drankje besteld, kan je bijvoorbeeld zeggen: “Doe mij maar een groene thee, en voor mijn vriendin hetzelfde”. Zet een grijns op je gezicht en kijk haar even aan, zodat zij ook weet dat je grapt.

En ook na de date, wanneer je haar de dag erna appt, kan je hiermee spelen. Vind hier het definitieve antwoord (+ 5 Simpele tips) 20 Aug , door datingcoach Daan de Ram in Zelfvertrouwen. Ben ik dan écht lelijk? Dit vraag je jezelf af, wanneer één. Het geeft jou een goed gevoel als de belangrijke mensen in je leven zich goed voelen. Jij helpt hen graag om zich nog beter te voelen en dat doe je het liefst door.

Desnoods twee dagen per week reizen, maar dan oppassen dat je niet geacht wordt in loondienst te zijn. Heel onregelmatig doen. En een oude fiets bij het station in Apeldoorn. Goed vastzetten natuurlijk. Groeten en sterkte, Henk. Tja, en dan stal je je fiets buiten de betaalde stalling in de directe omgeving van het station. Kom je de eerstvolgende keer nadat je je stalen ros geparkeerd hebt tot de ontdekking dat ook in Apeldoorn het proletarisch verwijderen van fietsonderdelen inmiddels is ingeburgerd….

Ik heb vervoer per spoor altijd als een veredeld veetransport gezien. En vaak ook als zodanig ervaren.

Hoe Krijg Je Een Vriendin! | Tombouctou

Werk in de trein? Nooit aan beginnen. Meeluisteren met de medereizigers, dan hoor je nog eens wat. Kostelijk en vaak leerzaam. Dit maakt ook dat mijn verwachtingen, omdat ze een flink stuk lager liggen, zelden niet uitkomen. Een tweede fiets? Doe er een derde bij! Eén in Apeldoorn, één in Zutphen, blijf je ook daar lekker mobiel. Angst voor fietsendieven?

Neem een oud afgetrapt model met nét even een slot meer, en de dief gaat voor een ander karos. Hoeft niet per se een lijk te zijn, in mijn Utrechtse forensenperiode had ik een prima fiets die ik heel wild en lelijk beschilderd had. Met drie sloten. Nooit gestolen. Ter zijde: je problemen met de OV-chipkaart doen zich niet meer voor? Ze waren enige tijd onderwerp van bespreking, maar ik zie ze tegenwoordig niet meer. Ik zit sinds 15 jaar dagelijks ca. Afgezien van tijdelijke obstructies — heb ik eigenlijk nooit echte problemen.

Waarmee ik niet wil zeggen dat het op ander trajecten anders kan zijn. Dit gaat dus om perceptie. Maar de perceptie van de situatie lijkt mij cruciaal voor het welbevinden.

Rutte: ‘islamitische gebedsoproep is lelijke muziek’

Ik vind bijvoorbeeld dat je op het strand ook ontspannen zou moeten kunnen lezen, of luisteren naar het ruisen van de zee en de wind door de duinen. Maar er is een meerderheid, of althans een zeer aanwezige minderheid, die daar anders over denkt. Ze hebben een boenkdoos mee waaruit iets komt dat me zeer vaag doet denken aan muziek, maar instant de foltermethodes van de CIA oproept. Dat vonden we helemaal niet erg, we waren toch al van plan om zo snel mogelijk richting kust te gaan.

In de rij voor onze tassen raakten we in gesprek met een lokaal boertje. Hij vertelde ons van een oase, een droomplek aan een verlaten baai waar geen toeristen kwamen en hij zelf als kind was opgegroeid.

Het was ongeveer twee dagen reizen, in een chicken bus, taxibusje en het laatste stuk was alleen met een roeibootje bereikbaar. Nauwkeurig schreven we alles op en wonder boven wonder hebben we het gered en dit verstopte dorpje gevonden.

Het boertje had geen woord te veel gezegd, een piepkleine nederzetting, met een paar prachtige strooien hutten aan een azuurblauw baaitje, waar slechts een kleine groep locals woonden en waar kok Carlos de vers gevangen vis elke dag weer omtoverde tot een Godenmaal. Ik was er meteen zo gelukkig, wilde er nooit meer weg. Ik word altijd verliefd op die kleine, stille en teruggetrokken plekken als we op reis zijn.

Desondanks besloten we na een dag of tien toch verder te gaan en uiteindelijk hebben we Mexico, Guatemala en Belize doorkruist, om na een paar maanden in Honduras terecht te komen en Roatan. We waren helemaal blut, onze creditcard had het heel, heel zwaar, dus in Roatan aangekomen hebben we lang moeten speuren naar het meest goedkope, aftandse hutje…als er maar een bed was. En niet al te veel kakkerlakken.

De eerste nacht raakten we meteen bevriend met beheerder John en dronken we samen met hem koude biertjes op het spierwitte strand. Tijdens het opstaan de volgende dag bleek echter dat er een enorm wespennest hing aan ons raam. Peek is allergisch voor wespen. Die maken hem dood. Dat zou echt een enorm kloterig einde hebben betekend van deze prachtige reis, dus we gingen op zoek naar John, om te kijken of we misschien een ander aftands hutje konden krijgen.

In het beheerdershokje op het strand was John in gesprek met een oudere, ietwat gedrongen mannetje. Het mannetje stelde zich meteen aan ons voor als de burgemeester, het klonk meer als De Koning en zo keek hij er ook een beetje bij. Twee honden verdrogen zich om zijn aandacht, zijn hand had geen ring om te kussen, maar zwaaide verveeld de dieren van zich af. What seems to be the problem?

Let me get you another apartment. My apologies. De burgemeester wilde er echter niets van horen. Hij voelde zich juist beschaamd dat hij een hutje had verhuurd met een wespennest en wilde dit goedmaken door ons een beter appartement aan te bieden voor de rest van onze reis. We waren sprakeloos. Dat gaf niet, want daar kwam de volgende aanbieding, een tour over het eiland en lunch in zijn villa. Het was wonderlijk, het mannetje ging AAN.

Vertelde honderduit over zichzelf, over zijn honden, zijn vermogen en weer even over zichzelf en…nou ja…zichzelf. Het was heel erg grappig en we lieten ons maar meenemen, dankbaar als we waren en ook omdat we amper konden geloven wat er allemaal gebeurde, het was een soort film waar we in reden.

Uiteindelijk werden we naar de immens grote keuken geleid. Honden die rondrenden, twee Haagse hippies aan de marmeren bar van een soort Hollywood keuken bij de Burgemeester van Roatan, die een paar boterhammetjes smeerde. Smek, smak, smek…kwam geen woord meer uit opeens. Bij de laatste kruimel en een tevreden eindgrommetje gebaarde hij dat we weer gingen vertrekken en een uur later zaten Peek en ik op ons heerlijke terras met een cocktail naar de zee te staren.

Tip 1: Vrouwen zoeken niet een rijke succesvolle man, maar de man met succesvolle karaktertrekken

Twee weken zijn we er nog gebleven…tot het aller, allerlaatste moment. Het was de hemel, de hemel op palen. Met Peek en mij kwam alles goed tijdens deze reis, dit mooie avontuur.

Op de heenreis in het vliegtuig hadden we het erover dat we misschien maar apart moesten gaan wonen. Op de terugweg konden we ons daar helemaal niets meer bij voorstellen en begonnen we vlak erna aan onze vijf jaar Professional Nomadz bestaan.

Hoe in beweging komen, een heftige reis aangaan samen zo veel geluk kan brengen. Vandaag dacht ik er weer aan, omdat ik een BLT sandwich maakte als Valentijnsontbijt. Forgot the lettuce though, obviuously. Ik heb altijd een stokpaardje klaarstaan voor mensen die tijdens mijn workshops bang zijn om hard te zingen of spreken. Een kind gaat los! Er zit geen enkel oordeel in, geen rem op, de scheur gaat wijd open en er wordt getetterd!

Wij leren dat allemaal af, wij worden volwassen, denken na, passen ons aan en als we dan een keer schreeuwen, voelt het vaak heel onwennig of overdreven.

Met andere woorden, als je jouw stem wilt sparen is het is veel belangrijker om die enorme rem eraf te flikkeren, om het gaspedaal volledig in te trappen en de boel open te gooien. Ooit zag ik een reisprogramma over China. In het Ritan park in Beijing komen elke ochtend mensen samen om daar als dagelijks ritueel te krijsen. Ze gooien alles in klank eruit, wat er maar opkomt en opborrelt…keiharde, dierlijke klanken en niemand die er commentaar op heeft.

Om een of andere reden is me dit altijd bijgebleven en onlangs besloot ik er onlangs iets mee te gaan doen. Wat mij de laatste tijd zo opvalt is een soort allesoverheersende melancholie, frustratie en droefgeestigheid tijdens deze bizarre pandemie. Juist nu we elkaar zo nodig hebben en het belangrijk is om te kunnen troosten, kan er klaarblijkelijk niets. Zijn we alleen. Is er geen geld, of overheerst de angst om ziek te worden. Ik zie mensen die murw zijn, lamgeslagen en zich machteloos voelen.

Ik weet als zangeres uit eigen ervaring hoe ongelooflijk helend en verrijkend het kan zijn om stem te geven aan je diepste emoties…om welluidend en krachtig geluid te maken, te bewegen, je lijf te laten werken en zoeken en stampen tot die uiterste kreet ook de wereld in is geworpen!

Dus bedacht ik een beetje een gestoord plan. Hoe zou het zijn om drie weken, elke ochtend, in alle vroegte aan zee te gaan krijsen? Ik besloot om er een evenement van te maken op social media. Iedereen kon meedoen, geen kosten, geen inschrijving, geen verplichting…alleen voor wie wil, in alle vrijheid om 8 uur op het strand een korte opwarmsessie en dan…krijsen naar de zee!